Bolesław Józef Biega
Biografia
Urodził się 27 kwietnia 1896 w Sanoku jako najstarszy syn Stanisława Jana Antoniego Biegi i Marii z domu Bauman. Uczęszczał do szkół w Sanoku, w tym do C K Gimnazjum Męskiego, a w 1914 zdał maturę w C K Gimnazjum III we Lwowie. Działalność rozpoczynał w Sokole oraz był członkiem pierwszego hufca harcerskiego w Polsce.
Podczas I wojny światowej przebywał w Kijowie, gdzie pracował w Komitecie Lwowskim i podjął studia prawa na Uniwersytecie Kijowskim, a także działał w Związku Młodzieży Polskiej Zet. W 1918 przeniósł się do Warszawy, gdzie kontynuował studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. W II RP pracował jako tłumacz w ambasadzie RP w Paryżu, a później także na delegacji podczas Kongresu Pokojowego zakończonego traktatem wersalskim. W lipcu 1923 został drugim sekretarzem poselstwa polskiego w Londynie; po śmierci żony ożenił się ponownie, a w 1927 powrócił do Warszawy i objął stanowisko radcy ekonomicznego w sekcji anglo-amerykańskiej MSZ. Jego udział w negocjacjach traktatów handlowych został doceniony odznaczeniem państwowym w 1934; 1 lipca 1934 został przeniesiony w stan nieczynny i przerwał swoją karierę dyplomaty. Wówczas podjął działalność wydawniczą, działał w spółce Zgoda, redagował i wydawał pisma Wieczór Warszawski i Kronika Polski i Świata oraz był wiceprezesem Związku Wydawców. Działał również w Stronnictwie Pracy.
II wojna światowa przyniosła kontynuację działalności wydawniczej w bombardowanej Warszawie; po kapitulacji Niemcy skonfiskowali maszyny drukarskie. W okupacji wszedł w skład Stronnictwa Pracy i Delegatury Rządu na Kraj, pełniąc funkcję dyrektora Wydziału Dokumentacji przy ministrze Olszewskim; zajmował się zbieraniem dokumentów dowodowych o zbrodniach niemieckich i szkodach wyrządzonych podczas wojny. Po wybuchu Powstania Warszawskiego objął stanowisko sekretarza Rady Jedności Narodowej i uczestniczył w pracach Komisji Głównej; po upadku powstania opuścił Warszawę. Następnie przebywał w Milanówku, Piotrkowie Trybunalskim i Pruszkowie; 27 marca 1945 został aresztowany przez NKWD, a następnie wywieziony do obozu na Uralu. W drodze repatriacyjnej dołączał do grupy Niemców i wraz z nimi dotarł do NRD, skąd 22 listopada 1945 powrócił do Polski.
W okresie powojennym powrócił do działalności w Stronnictwie Pracy i mimo wielu aresztowań pracował jako specjalista ds. eksportu w biurze Polimex; działał na rzecz porozumień handlowych ze Szwecją i Holandią. W 1948 wyemigrował do Sztokholmu, a następnie osiadł w Stanach Zjednoczonych. Był członkiem Polskiego Komitetu Narodowego w Paryżu (1952) i w 1954 wszedł w skład ACEN. Przez 16 lat kierował komitetem ds socjalnych i ekonomicznych ACEN; w latach 1964–1970 był prezesem oddziału Polskiego Zgromadzenia Narodowego w USA. Zmarł w Chicago w 1976 roku.