Tadeusz Władysław Florczak
Biografia
Tadeusz Władysław Florczak urodził się 12 lutego 1895 roku w Sanoku jako syn Michała i Heleny z Korczyńskich. W młodości uczęszczał do gimnazjum we Lwowie i działał w Drużynach Sokoła oraz Związku Strzeleckiego. Przed 1914 podjął studia filozoficzne.
Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich, brał udział w walkach pod Dęblinem i nad rzeką Stochód. Ukończył Szkołę Oficerów Liniowych Piechoty w Dęblinie w 1917 roku. Po wojnie został internowany na Węgrzech i wcielony do armii państwowej.
Po odzyskaniu niepodległości w 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Awansowany do stopnia kapitana 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów administracji, dział gospodarczy. Studiował filozofię na Uniwersytecie Jana Kazimierza, a w latach 1922–1925 na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej uzyskał tytuł inżyniera mechanika (ogłoszenie tytułu w 1934). W tym czasie należał do Okręgowego Zakładu Gospodarczego VIII i 6. dywizjonu samochodowego we Lwowie; w 1924 zweryfikowano go w stopniu kapitana.
W latach 20. i 30. służył w 6. dywizjonie samochodowym, był kierownikiem technicznym warsztatów, a następnie komendantem parku samochodowego. Od 1933 pracował w Instytucie Badań Inżynierii w Warszawie jako teoretyk samochodowy i konstruktor broni pancernej. Od 1935 w formującym się 5. batalionie pancernym pełnił stanowiska drugiego zastępcy dowódcy batalionu i kwatermistrza; w 1936 został mianowany do stopnia majora.
Po wybuchu II wojny światowej we wrześniu 1939 został aresztowany przez Sowietów, przetrzymywany w Kozielsku, a na wiosnę 1940 wywieziony do Katynia i rozstrzelany. Został pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu. Jego nazwisko widnieje na liście NKWD nr 015/23 z 1940. Był żonaty, miał dwoje dzieci: Witolda i Annę.
W uznaniu zasług w 2007 roku minister obrony narodowej mianował go pośmiertnie podpułkownikiem; awans ogłoszono podczas obchodów Katyń Pamiętamy. W Sanoku 21 Dębów Pamięci, w tym upamiętniający Florczaka, posadzono w 2009 roku.