Bolesław Juliusz Drewiński
Biografia
Bolesław Juliusz Drewiński urodził się 2 kwietnia 1895 w Sanoku. Był synem dr. Maurycego Drewińskiego i Bolesławy Kronstein; był wnukiem Szymona Drewińskiego i Klary Witowskiej. Był także związany rodziną z Teodozją Drewińską.
W 1909 ukończył III klasę w C. K. Gimnazjum w Sanoku. Uczestniczył w walkach podczas I wojny światowej, za co otrzymał odznaczenia.
W Wojsku Polskim został awansowany na stopień podporucznika rezerwy żandarmerii ze starszeństwem z 1 lipca 1925. Został funkcjonariuszem Policji Państwowej; w 1920 był w stopniu podkomisarza. Od 1932 pełnił stanowisko komendanta powiatowego PP w Brzozowie. Za służbę w PP był odznaczany.
W okresie od 18 do 26 września 1933 przed Sądem Okręgowym w Sanoku toczył się proces karny, w którym Drewiński był oskarżony o nakłanianie wywiadowcy policyjnego Stefana Stankiewicza do usiłowania zabójstwa mjr. Władysława Owoca, skutkującego śmiercią Jana Chudzika. Sąd orzekł karę 5 lat pozbawienia wolności bez zawieszenia. W styczniu 1934 Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną; 2 lipca 1935 Drewiński został wydalony ze służby w Policji Państwowej w drodze dyscyplinarnej.
W czasie odbywania kary przebywał w więzieniu w Łomży. Zmarł w połowie 1936 roku w trakcie trwania przewodu apelacyjnego. Po śmierci obrońca mec. Głuszkiewicz również zmarł. Trumna z ciałem Drewińskiego została opieczętowana. Został pochowany w grobowcu rodziny Lewickich na cmentarzu przy ul. Rymanowskiej w Sanoku.
Żoną Bolesława była Maria Lewicka (ur. 1894); po II wojnie światowej pracowała jako kancelistka; zmarła w 1982.