Jan Huczko
Biografia
Jan Huczko urodził się 8 sierpnia 1897 w Sanoku w rodzinie Wojciecha i Marii. W wieku 13 lat podjął pracę w piekarni, a edukację kontynuował w Przemysłowej Szkole Uzupełniającej w Sanoku do 1914 roku. Po wybuchu I wojny światowej został zmobilizowany do armii w 1915 roku i skierowany na front wschodni. Po odzyskaniu niepodległości służył w Wojsku Polskim, a po powrocie pracował w Fabryce Wagonów i Maszyn jako ślusarz.
W latach dwudziestych rozpoczął działalność polityczną i związkową. Był delegatem związkowym w sanockim zakładzie, organizował Rad Robotniczo-Chłopskich i wstąpił do Komunistycznej Partii Polski. W 1923 współzałożył Związek Proletariatu Miast i Wsi. Od 1923 był związany z Komunistyczną Partią Zachodniej Ukrainy, w 1924 był współzałożycielem sanockiego podkomitetu KPZU, tworzył komórki tej partii na ziemi sanockiej. Kolportował prasę komunistyczną ze Słowacji, za swoją działalność bywał kilkakrotnie aresztowany i więziony, między innymi za inicjowanie strajków w Stryju, Borysławiu i Przemyślu.
Po nastaniu kryzysu pod koniec lat dwudziestych został przewodniczącym Miejskiego Komitetu Bezrobotnych w Sanoku. W 1930 brał udział w organizowaniu Marszu Głodnych w Sanoku (6 marca 1930). Po rozproszeniu zamieszek został aresztowany i skatowany, a następnie skazany na 2,5 roku więzienia. Kary odbywał poza miastem, a po odbyciu kary ponownie pracował w macierzystej fabryce w Sanoku od 1938 na stanowisku ślusarza, także w czasie okupacji niemieckiej. Po nadejściu frontu wschodniego we wrześniu 1944 aktywnie działał na rzecz odbudowy zakładu.
Na przełomie 1944/1945 był organizatorem Polskiej Partii Robotniczej w Sanoku (wspólnie z Józefem Rygliszynem, Ludwikiem Dębickim i Kazimierzem Dziubanem). Podczas plenum PPR w 1945 był orędownikiem wsparcia dla zniszczonej fabryki Sanowag, co miało skutkować przyznaniem dotacji i uniknięciem likwidacji. Tworzył organizację zakładową PPR w sanockiej fabryce, od stycznia 1945 (lub od 1946) był I sekretarzem KPW PPR w Sanoku. W Sanoku był inicjatorem powstania i współorganizacją oddziału Związku Metalowców na ziemi Rzeszowskiej.
Był członkiem egzekutywy KW PPR w Rzeszowie, a od lipca 1945 pełnił funkcję II sekretarza KW PPR w Rzeszowie. Od czerwca 1945 kierował Wydziałem Zawodowym KW PPR (według źródeł w lipcu kierował Wydziałem Organizacyjnym). 29 lipca 1945 wybrany został sekretarzem kierownictwa OKZZ i pełnił tę funkcję w kolejnych miesiącach. Był delegatem na ogólnopolski Kongres Związków Zawodowych. Jako przedstawiciel PPR, w maju 1946 został wybrany przez WRN na członka Okręgowej Komisji Głosowania Ludowego przedreferendum planowanego na 30 czerwca 1946. W 1947 ponownie kierował Wydziałem Zawodowym KW PPR, a w 1948 brał udział w Zjeździe Zjednoczeniowym PPR, po którym powstała Polska Zjednoczona Partia Robotnicza.
Po zjeździe został członkiem KW PZPR w Rzeszowie, a jednocześnie egzekutywy KW PZPR i kierownikiem Wydziału Zawodowego. Podczas I Wojewódzkiej Konferencji Wyborczej w Rzeszowie (11–12 czerwca 1949) ponownie wybrano go na członka KW PZPR. Do 1950 był kierownikiem Wydziału Socjalnego przy KW PZPR, a w 1950 został przewodniczącym Okręgowej Rady Związków Zawodowych (ORZZ). W latach 50. pozostawał aktywny w organach wojewódzkich PZPR, bywa określany jako „stary działacz partyjny”. W 1954 przeszedł na rentę ze względu na stan zdrowia.
Jego żoną była Zofia z Ulanowskich (1900–1977); poślubił ją 26 września 1936 w Sanoku. Zmarł 26 listopada 1983 w wieku 86 lat; pochowany 30 listopada 1983 na cmentarzu Wilkowyja w Rzeszowie (sektor 8-4-3_4).
Ordery i odznaczenia: Order Sztandaru Pracy II klasy i Złoty Krzyż Zasługi (12 czerwca 1946).