Adam Włodzimierz Dembicki Edler von Wrocień
Biografia
Adam Włodzimierz Dembicki Edler von Wrocień urodził się 2 grudnia 1849 r. w Sanoku jako syn Pawła i Emilii z domu Zacharjasiewicz (córka Michała, zm. 1867 w wieku 40 lat).
Ukończył jedną klasę szkoły realnej, a następnie Instytut Kadecki w Hainburgu do 1866. Następnie do 1870 kształcił się w Akademii Wojskowej w Wiener Neustadt, którą ukończył z wynikiem bardzo dobrym w 1870.
Służbę wojskową w Cesarskiej i Królewskiej Armii rozpoczął 1 września 1870 jako porucznik 45 pułku piechoty, stacjonującego w Hradec Králové i Brnie. W latach 1873–1876 studiował w Szkole Wojennej w Wiedniu, kończąc ją z wynikiem dobrym. Po ukończeniu objął stanowisko nadporucznika i skierowany został do sztabu 65. brygady piechoty.
Od 1879 do 1883 pracował w szkolnictwie wojskowym, początkowo jako nauczyciel na kursie żandarmerii polowej, a następnie jako nauczyciel w szkole kadetów w Karthaus koło Jicina. W 1883 został awansowany do kapitana II klasy i powrócił do służby w 45. pułku piechoty w Krems an der Donau. W październiku 1886 jako kapitan II klasy pułku pieszego nr 45 został przeniesiony na etat czynny obrony krajowej, a wkrótce potem mianowany rzeczywistym komendantem batalionu w galicyjskich oddziałach pieszych obrony krajowej. W 1886 został awansowany do kapitana I klasy i przeniesiony na Bukowinę jako dowódcę kompanii w 76. batalionie Landwehry.
W październiku 1890 został adiutantem Dowództwa Obrony Krajowej w Przemyślu i pozostawał na tym stanowisku do końca 1894, awansując w międzyczasie w 1891 na majora i w 1894 na podpułkownika. Opuszczając Przemyśl w lipcu 1895 został wyróżniony przez cesarza Franciszka Józefa I. W 1895 przeniesiony do 22. Pułku Piechoty k.k. Landwehry Czerniowce, 1 maja 1897 został awansowany na stopień pułkownika. W kwietniu 1898 objął dowództwo 18. Pułku Piechoty k.k. Landwehry Przemyśl, 1 września 1899 dowództwo 29. Pułku Piechoty k.k. Landwehry Budziejowice. 17 sierpnia 1903 objął dowództwo 90. Brygady Piechoty w Jarosławiu, awansując 1 listopada 1903 na stopień generała majora. 30 czerwca 1907 został dowódcą 5 Dywizji Piechoty w Ołomuńcu, awansując 1 listopada 1907 na generała-porucznika. 31 marca 1910 został odwołany ze stanowiska, 1 października został urlopowany i udał się do Lwowa.
W 1911 r. otrzymał nobilitację na 1 stopień szlachecki Edler von od cesarza Franciszka Józefa I. Mógł ją uzyskać za 30 lat nieprzerwanej służby wojskowej i udział w przynajmniej jednej kampanii lub za 40 lat służby.
Podczas I wojny światowej był w grupie aktywowanych generałów. 24 sierpnia 1915 powrócił do służby na stanowisko zastępcy komendanta Budapesztu. We wrześniu 1916 został mianowany komendantem twierdzy Hohensalzburg koło Salzburga. 1 stycznia 1917 powtórnie go urlopowano, a spensjonowano 1 stycznia 1919. Wówczas osiadł na stałe we Lwowie. Pod koniec życia, w 1930, przeprowadził się do rodzinnego Sanoka.
Adam Dembicki von Wrocień był dwukrotnie żonaty. Po raz pierwszy ożenił się w 1881 z Bertą Winkowską, córką dr Cyryla Winkowskiego, zmarłą w Sanoku 25 marca 1919 w wieku 59 lat. Oboje mieli synów Adam Włodzimierza (ur. 1881) i Jerzego (ur. 1882). W 1914 Adam i Jerzy Dembiccy byli nadporucznikami 3 pułku ułanów obrony krajowej ze Stryja, natomiast podczas I wojny światowej do 1918 Adam był rotmistrzem pułku strzelców konnych Nr 1, a Jerzy był rotmistrzem pułku strzelców konnych Nr 3. Według innych źródeł obaj synowie generała z pierwszego małżeństwa zmarli podczas I wojny światowej.
Jego druga żona była Oktawia z Pisarczuków, ur. 28 lutego 1890 w Skałacie, zm. 1984, którą poślubił 24 marca 1920. Mieli syna Adama (1927 2017).
Generał zamieszkiwał w Sanoku przy ulicy Płowieckiej 16. Zmarł 17 kwietnia 1933 w Sanoku i został pochowany 19 kwietnia 1933 w grobowcu rodzinnym na cmentarzu przy Rymanowskiej. Grobowiec objęty ochroną zabytkową. Grobowiec wyremontowano w 1987 ze środków rządu austriackiego. Z uwagi na powtarzalne niszczenie oszklenia nagrobnych fotografii, syn Adam zamontował szkło kuloodporne w miejscach nagrobnych dzięki wsparciu prezydenta Austrii Kurta Waldheima, otrzymując to od władz austriackich w 1986.