Władysław Ludwik Beksiński
Biografia
Władysław Ludwik Beksiński urodził się 16 czerwca 1850 roku w Sanoku jako syn Mateusza (1814–1886), powstańca Listopadowego i założyciela Zakładów Kotlarskich, oraz Karoliny z domu Machalskiej (1830–1891). Miał siostrę Izabelę Marię (1848–1856).
Ukończył gimnazjum realne w Tarnowie i studia architektury na Politechnice Lwowskiej. Po studiach pracował jako inżynier miejski w Nadwórnej; po śmierci ojca w 1886 przeniósł się do Sanoka. 30 października 1890 został mianowany inżynierem miejskim w Sanoku z charakterem prowizorycznym, a od 29 października 1891 otrzymał stabilizację i został stałym urzędnikiem miejskim. Do 16 września 1897 pełnił funkcję komisarza ogniowego. Od około 1902 był ekspertem w ocenie realności dużych przedsiębiorstw przemysłowych dla okręgu Sanoka.
W 1890 wszedł w skład Komisji Wodociągowej w Sanoku i brał udział w opracowaniu projektów wodociągów. W 1904 sporządził Memoriał do Rady Gminnej Królewskiego Wolnego Miasta Sanoka w sprawie mających się urządzić wodociągów. Przez lata pełnił funkcje w zakresie finansów i nadzoru, m.in. zastępcy dyrektora kasjera, członka zarządu Powiatowego Towarzystwa Zaliczkowego (od 1904 dyrektor), a także zasiadał w radzie nadzorczej Towarzystwa Kasy Zaliczkowej i w Towarzystwie Ligi Pomocy Przemysłowej.
W 1882 był zastępcą kierownika budowy inż. Henryka Stoya przy wznoszeniu gmachu C. K. Gimnazjum w Sanoku. W 1890 wszedł w skład komisji i z ramienia władz miejskich uczestniczył w realizacji projektów wodociągów, planu rzeźni miejskiej z 1892, przebudowy ratusza z XVIII w. (1892) oraz planu zabudowy przestrzennej miasta w 1894. Był także autorem projektów i współtwórcą wielu obiektów sanockich, w tym budynków mieszkalnych i użyteczności publicznej.
Był jednym z najaktywniejszych projektantów budynków w Sanoku: nadzorował budowę gmachu Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku oraz współtworzył kamienice przy ul. Jana III Sobieskiego 8 i 10. Uczestniczył w powstaniu pomnika Kościuszki na Placu św. Jana (odsłoniętego w 1902, zburzonego w 1941). Projektował grobowiec rodzinny Beksińskich na cmentarzu przy ul. Rymanowskiej i brał udział w licznych pracach urbanistycznych miasta, w tym projektach cmentarzy i parków.
Po 26 latach pracy na stanowisku inżyniera miejskiego, w 1916 prosił o przeniesienie w stan spoczynku; w 1928 przeszedł na emeryturę i został Honorowym Obywatelem Królewskiego Wolnego Miasta Sanoka. Zmarł 9 kwietnia 1929 roku w Sanoku i pochowany został w rodzinnym grobowcu przy ul. Rymanowskiej.
Żoną przez ponad 40 lat była Helena Zajchowska (Maria Helena) z Dynowa; ich dzieci to Stanisław Mateusz, Zygmunt Jan, Władysława Helena, Maria Władysława i Karolina Zofia. Był dziadkiem Zdzisława Beksińskiego i pradziadkiem Tomasza Beksińskiego. W 2011 otwarto w Sanoku ścieżkę spacerową „Śladami Rodu Beksińskich” z 11 tablicami informacyjnymi.