Ludwik Bar
Biografia
Urodził się 5 lutego 1906 w Olchowcach. Był synem Jana, rolnika w Olchowcach. Miał brata Stanisława (ur. 1901). W Sanoku uczęszczał do Państwowego Gimnazjum im. Królowej Zofii, gdzie zdawał egzamin dojrzałości 18 maja 1926 podczas przewrotu majowego. Był harcerzem w Sanoku; w 1923 drużynowym II Drużyny im. Tadeusza Kościuszki, od 1924 komendantem sanockiego hufca harcerzy. Przed 1928 na urlopie.
Studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, a następnie na Wydziale Prawa Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, gdzie uzyskał tytuł doktora w 1932. Podczas Jubileuszowego Zlotu Związku Harcerstwa Polskiego w Spale w lipcu 1935 w stopniu harcmistrza objął kierownikiem działu drużyn harcerskich zagranicznych.
W czasie II wojny światowej przebywał na Zachodzie, gdzie służył we francuskich oddziałach, a następnie Polskich Siłach Zbrojnych w Wielkiej Brytanii, a oprócz tego kontynuował działalność dydaktyczną i wykładał prawo administracyjne na Polskim Wydziale Prawa Uniwersytetu Oksfordzkiego. Do 16 marca 1943 roku, w stopniu podporucznika rezerwy, był oficerem oświatowym 2 batalionu strzelców, po czym został przeniesiony do Polskich Sił Powietrznych. Posiadał numer służbowy RA F-2265. Do Polski wrócił w 1947.
Później wykładał kolejno na Uniwersytecie Łódzkim (1947–1949), Akademii Nauk Politycznych (1948–1949), Szkole Głównej Planowania i Statystyk oraz Uniwersytecie Warszawskim, gdzie uzyskał habilitację (1962), a od 1969 do 1976 pracował na stanowisku profesora. Od 1963 do przejścia na emeryturę był związany także z Instytutem Państwa i Prawa Polskiej Akademii Nauk. Ponadto należał do ciał doradczych władz państwowych: do Rady Legislacyjnej przy prezesie Rady Ministrów, Rady Państwowego Arbitrażu Gospodarczego i Komisji ds. Reformy Gospodarczej. W kwietniu 1982 został powołany przez Prezesa Rady Ministrów w skład 26-osobowej Konsultacyjnej Rady Gospodarczej pod przewodnictwem prof. Czesława Bobrowskiego.
6 listopada 1986 otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego, promotorem był prof. Adam Chełmoński. Był specjalistą prawa administracyjnego, publicznego prawa gospodarczego i prawa budowlanego oraz autorem wielu publikacji w tym zakresie.
Mieszkał m.in. w willi przy ulicy Elsterskiej 12 na Saskiej Kępie w Warszawie. Zmarł w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera 3A tuje-3-31).