Józef Alfred Lubowiecki

Józef Alfred Lubowiecki urodził się 8 lutego 1902 w Sanoku. Był synem Alfreda Lubowieckiego (ur. 1869, drogomistrz powiatowy) i Felicji z domu Gołkowskiej (zm. 1908). Miał rodzeństwo: Bolesławę Marię Józefę (ur. 1901), Annę (ur. 1903) oraz Antoniego Alfreda (ur. 1907). Z rodziną mieszkał w Sanoku przy ul. Bartosza Głowackiego.

21 czerwca 1921 zdał egzamin dojrzałości w Państwowym Gimnazjum w Sanoku. Podczas nauki był ochotnikiem Wojska Polskiego w wojnie polsko-bolszewickiej. Będąc słuchaczem studiów prawniczych, uchwałą Rady Miejskiej w Sanoku z 1923 został uznany przynależnym do gminy Sanok.

Od 1924 do 1925 kształcił się w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, od 1925 do 1927 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie, następnie w Ostrowi Mazowieckiej. Został zawodowym żołnierzem. Na przełomie lat 20./30. służył w 2 pułku Strzelców Podhalańskich w rodzinnym Sanoku. Pełnił stanowisko dowódcy plutonu, później inne funkcje. Awansowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1929, z czasem do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938. Od 1937 do 1939 był dowódcą 7 kompanii III batalionu, stacjonującego w podsanockich Olchowcach.

Po wybuchu II wojny światowej w okresie kampanii wrześniowej 1939 sprawował stanowisko dowódcy plutonu łączności 2 Pułku Strzelców Podhalańskich. Był osadzony w Oflagu VII A Murnau. Po uwolnieniu przez Amerykanów wstąpił do armii Andersa we Włoszech, następnie wylądował w Wielkiej Brytanii. Zdemobilizowany na przełomie 1947/48. Pracował między innymi jako palacz w kotłowni. Zmarł 10 maja 1976.

Jego żoną przez 8 lat była Janina z domu Wolf (zm. 22 lutego 1929 w wieku 23 lat). 27 kwietnia 1930 poślubił w Jasieniu Janinę z domu Michalewską (ur. 20 kwietnia 1902 w Nowosielcach, zm. 4 maja 1989 w Zakopanem). Dziećmi z drugiego małżeństwa byli Krystyna (ur. 12 czerwca 1933) oraz bliźnięta Danuta Maria (urodzona 15 lipca 1937) i Janusz Antoni.