Teodozja Petronela Drewińska
Biografia
Teodozja Petronela Drewińska urodziła się 29 maja 1848 r. w Sanoku. Była córką Szymona Drewińskiego i Klary z domu Witowskiej. Jej rodzeństwem byli: Mikołaj Teofil, Franciszka Teresa, Marianna Agnieszka, Sabina Franciszka, Maurycy i Eleonora.
W okresie zaboru austriackiego ukończyła Wyższe Seminarium Nauczycielskie w Przemyślu i w 1875 r. podjęła stałą służbę w szkolnictwie. Początkowo pracowała jako kandydatka w trzyklasowej szkole trywialnej dla dziewcząt, kierowanej przez Józefę Rapf, a następnie była nauczycielką w czteroklasowej szkole ludowej, którą kierowała około 1877, a po przekształceniu od około 1891 kierowała sześcioklasową szkołą żeńską.
20 grudnia 1899 r. została wybrana przez Radę Miejską na dyrektorkę trzyklasowej szkoły wydziałowej żeńskiej w Sanoku, połączonej z czteroklasową szkołą pospolitą; od około 1912 r. dyrektorka pięcioklasowej szkoły wydziałowej żeńskiej w Sanoku, połączonej z czteroklasową szkołą pospolitą.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w latach 20. XX wieku pozostawała dyrektorką Szkoły Żeńskiej nr 1 im. Królowej Jadwigi oraz dyrektorką Wyższego Instytutu Naukowego w Sanoku. Ze stanowiska dyrektorki siedmioklasowej szkoły została przeniesiona w stan spoczynku na początku 1927 r. Funkcję kierowniczki szkoły objęła po niej Matylda Wasylewicz.
Aktywnie działała społecznie w Sanoku. Była członkinią-założycielką Towarzystwa Szkoły Ludowej i angażowała się w jego prace przez wiele kadencji (wybierana w 1894, 1903, 1904, 1906, 1907, 1910, 1912, 1913). Równocześnie była przewodniczącą zarządu Bursy Włościańskiej im. Tadeusza Kościuszki, utrzymywanej przez sanockie koło TSL. W 1931 została wyróżniona dyplomem honorowym przez Walny Zjazd Delegatów Koła TSL w Krakowie. W okresie przełomu XIX i XX wieku była członkiem Macierzy Szkolnej dla Księstwa Cieszyńskiego. W 1913 r. została wybrana przewodniczącą wydziału sanockiego oddziału Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego; należała również do Towarzystwa Upiększania Miasta Sanoka.
W 1898 r. została odznaczona przez cesarza Franciszka Józefa I Srebrnym Krzyżem Zasługi Cywilnej z koroną. Podczas I wojny światowej wspierała materialnie Legiony Polskie. Należała do Koła Ligi Kobiet Miasta Sanoka i została honorową członkinią wydziału tegoż. W okresie II Rzeczypospolitej obchodziła 60-lecie pracy zawodowej. Po przejściu na emeryturę nadal udzielała się w sanockiej oświacie i przebywała w prywatnym Gimnazjum Żeńskim im. Emilii Plater w Sanoku. Po wybuchu II wojny światowej i nastaniu okupacji niemieckiej władze nazistowskie nakazały jej opuszczenie obiektu szkolnego w 1940.
Teodozja Drewińska była niezamężna, zamieszkiwała z siostrą Sabiną oraz z bratanicą Marią. Zmarła 14 września 1941 r. w Sanoku i została pochowana w grobowcu rodzinnym na cmentarzu przy ul. Rymanowskiej w Sanoku. Spokrewniony z Teodozją Drewińską poeta Janusz Szuber nawiązał do niej w swojej twórczości.