Władysław Wiktor Kucharski

Władysław Wiktor Kucharski urodził się 23 grudnia 1875 roku w Sanoku, będąc synem Stanisława i Zofii z domu Robel. W młodości ukończył C. K. Gimnazjum w Sanoku w 1894 roku i rozpoczął studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego (1894–1898), specjalizując się w historii, geografii i filozofii; w latach 1895–1896 uzupełniał studia na uniwersytecie we Fryburgu. Dzięki fundacji Czartoryskich otrzymał stypendium.

Reskryptami i decyzjami rządowymi podejmował pracę nauczyciela: od 1898 był zastępcą nauczyciela w C. K. V Gimnazjum we Lwowie; 1899 przeniesiony do C. K. IV Gimnazjum w Brzeżanach; w Brzeżanach pełnił funkcje m.in. nauczyciela historii, geografii i języka polskiego, nadzorował bibliotekę i zbiory geograficzne; w latach 1901–1903 nadzorował zajęcia poza budynkiem; 1903 objął posadę w IV Gimnazjum we Lwowie.

W latach 1910–1912 pełnił stanowisko kierownika Prywatnego Gimnazjum Realnego w Borszczowie; po 1912/13 wrócił do Lwowa jako profesor IV Gimnazjum, prowadząc zajęcia z historii i geografii oraz tworząc kółko historyczne. Po wybuchu I wojny światowej w 1914 został członkiem Miejskiej Straży Obywatelskiej we Lwowie (sekcja III w dzielnicy I). Po nadejściu inwazji rosyjskiej pozostał we Lwowie i uczył w IV Gimnazjum swoich przedmiotów w klasach kombinowanych, zastępczo zawiadywał też funduszem budowy bursy, później był też pomocnikiem kancelaryjnym dyrektora.

Już po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w roku szkolnym 1918/1919 podjął się zorganizowania kolonii dla uczniów IV Gimnazjum. Po przemianowaniu szkoły na Gimnazjum im. Jana Długosza nadal uczył historii i geografii, był zawiadowcą gabinetu historyczno-geograficznego i był pomocnikiem kancelaryjnym dyrektora. Równolegle, otrzymując zniżkę godzin lekcyjnych, w roku szkolnym 1919/1920 i 1920/1921 był kierownikiem Prywatnego Gimnazjum Realnego i Liceum Żeńskiego Sióstr Sercanek przy placu Jura we Lwowie. W 1921 kierował Zakładem Sierot i Ubogich w Drohowyżu. W późniejszych latach nadal uczył w IV Gimnazjum. W szkole założył Koło Miłośników Zabytków Lwowa.

Na początku XX wieku był członkiem zarządu Polskiego Muzeum Szkolnego we Lwowie. Według stanu z 1912 był członkiem Towarzystwa Historycznego. Od 1919 do 1921 zasiadał w Tymczasowej Radzie Miejskiej we Lwowie. Był przewodniczącym koła im. Adama Asnyka Towarzystwa Szkoły Ludowej we Lwowie. Od 1924 był redaktorem czasopisma harcerskiego Skaut. Pełnił funkcję wiceprezesa Zarządu Oddziału Związku Harcerstwa Polskiego.

Latem 1935 został dyrektorem Gimnazjum im. Stanisława Konarskiego w Oświęcimiu i sprawował to stanowisko do wybuchu II wojny światowej we wrześniu 1939. Pełniąc ten urząd zrzekł się pensji ze względu na emeryturę wojskową. Był również redaktorem podręczników szkolnych Ossolineum, autorem monografii historycznych, szkiców literackich, nowel i utworów scenicznych. Został honorowym członkiem Koła Historyków Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Został uznany za pierwszego historyka pochodzącego z Sanoka.

Władysław Kucharski zmarł 28 maja 1942 roku w Nowym Sączu i został pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Nowym Sączu. Z małżeństwa miał dwóch synów, którzy polegli walcząc jako Orlęta Lwowskie w obronie Lwowa w 1918 roku.