Władysław Lisowski
Biografia
Władysław Lisowski urodził się 24 maja 1884 roku w Sanoku jako syn Jana, ślusarza, i Antoniny z domu Rudnik. W młodości pobierał nauki malarskie od Jana Włodarskiego, Karola Różyckiego i Tadeusza Popiela; po zakończeniu edukacji skupił się na sztukach stosowanych.
Od 1910 funkcjonował w dziedzinie sztuki stosowanej w obiektach sakralnych, pracując przy odnawianiu polichromii kościołów i cerkwi w Małopolsce, a także w Czechosłowacji i na Węgrzech. W okresie II Rzeczypospolitej działał w Polskiej Partii Socjalistycznej. Podczas I wojny światowej został ranny, a podczas leczenia w Wiedniu uczęszczał na zajęcia z malarstwa sztalugowego (wspólnie z Emilia Słuszkiewicz, córką Michała i siostrą Maksymiliana).
Mimo tego nie ukończył szkoły w zakresie sztuki pięknej; posiadał rzemieślnicze wykształcenie, w dziedzinie malarstwa artystycznego uchodził za samouka. Po zakończeniu wojny, w latach II Rzeczypospolitej, pracował jako konserwator i malarz w świątyniach Galicji (m.in. Lwów, Dukla, Kalwaria Zebrzydowska, Rymanów, Rzeszów, Klęczany, Klimkówka, Sanok, Brzozów, Grabownica Starzeńska, Grabówka, Nowosielce, Strachocina). Specjalizował się w tworzeniu polichromii w zabytkowych obiektach sakralnych, a także w malarstwie sztalugowym. Malował także pejzaże Sanoka i okolice, sceny rodzajowe i portrety.
W okresie II RP prowadził zakład artystyczno-malarski i pozłotniczy w Sanoku przy ul. Stanisława Konarskiego. Po zakończeniu I wojny światowej działał na rzecz spółdzielczości; był założycielem Spółdzielczej Kasy Rzemieślniczej i został jej prezesem. Pełnił funkcję prezesa Cechu Wielkiego w Sanoku oraz był wiceprezesem Izby Rzemieślniczej w Rzeszowie. W 1934 roku, jako mistrz malarski i pozłotnik, został wybrany radcą Izby Rzemieślniczej we Lwowie. Działał społecznie na wielu polach; wspólnie z Franciszkiem Martynowskim i Janem Rajchelem współtworzył sanocki oddział Związku Strzeleckiego „Strzelec” (został jego honorowym członkiem).
W 1923 zainicjował zorganizowanie sanockiej młodzieży rzemieślniczej, został członkiem komitetu organizacyjnego Katolickiego Związku Młodzieży Rzemieślniczej i Rękodzielniczej w Sanoku, został jego prezesem honorowym, prezesem Czytelni Mieszczańskiej (z siedzibą w budynku Ramerówka). W 1944 współtworzył koło Stronnictwa Demokratycznego w Sanoku, został jego prezesem, pełnił funkcję przewodniczącego Powiatowego Komitetu SD w Sanoku i zasiadał jako ławnik w Sądzie Okręgowym w Jaśle. Był członkiem sanockiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w okresie II RP, zaangażował się także w próbę reaktywacji „Sokoła” w 1946.
Pracował na stanowisku nauczyciela rysunku w Publicznej Zawodowej Szkole Dokształcającej w Sanoku. Otrzymał wiele odznaczeń państwowych i wyróżnień. W maju 1930 prezentował swoje prace malarskie na wystawie obrazów i rzeźby w Sanoku; 11 listopada 1937 został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi za zasługi na polu pracy zawodowej w rzemiośle. W 1945 jego prace znalazły się na pierwszej powojennej wystawie wspólnej sanockich artystów zorganizowanej przez Muzeum Historyczne w Sanoku; ponadto Muzeum Historyczne w Sanoku zorganizowało pośmiertną wystawę od 10 czerwca 1974. Praktyki pobierał u niego artysta malarz Stanisław Jakubczyk.
Po zakończeniu II wojny światowej od grudnia 1944 był radnym Miejskiej Rady Narodowej w Sanoku. W sierpniu 1950 został wybrany delegatem powiatu sanockiego na Kongres Obrońców Pokoju w Warszawie i brał w nim udział.
Pracownia Władysława Lisowskiego mieściła się na Stawiskach w Sanoku. Jego uczniem był Tadeusz Turkowski. Do końca życia zamieszkiwał przy ul. 800-lecia 7. Zmarł 1 kwietnia 1970 w Sanoku. Został pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu przy ul. Rymanowskiej w Sanoku.
Jego żoną była Katarzyna (1886–1962); ich córkami były Helena (1909–1993) i Maria (1910–2004). Na terenie Sanoka w dzielnicy Dąbrówka znajduje się ulica nadane imieniem i nazwiskiem. Prawnuczką Władysława Lisowskiego jest rzeźbiarka Agnieszka Świerzowicz-Maślaniec.