Stanisław Borczyk
Biografia
Stanisław Borczyk urodził się w Sanoku 25 listopada 1907. Po ukończeniu Gimnazjum Męskiego w Sanoku służył jako oficer zawodowy Wojska Polskiego. We wrześniu 1939 dowodził kompanią ckm w 43. pułku piechoty i po klęsce kampanii trafił do niewoli; przebywał w Oflagu VII A w Murnau do 1945 roku. Po zakończeniu wojny osiadł na emigracji, odszedł z wojska w stopniu majora (awansowany w 1946).
W okresie powojennym działał w Związku Rzemieślników i Robotników Polskich oraz był członkiem PPS; od 1962 roku wchodził w skład władz, a od 1965 objął funkcję wiceprezesa Centralnego Komitetu tej partii. Od 1970 do lipca 1971 kierował działem spraw emigracyjnych w Egzekutywie Zjednoczenia Narodowego. Po zjednoczeniu emigracji w 1972 został członkiem Rządu RP na uchodźstwie – pełnił funkcję ministra spraw emigracyjnych (1972–1973), ministra bez teki (1976–1978) i ministra skarbu (1978–1986) w rządach Kazimierza Sabbata, a także ministra skarbu w rządzie Edwarda Szczepanika (1986–1989). Był również członkiem V (1973–1977), VII (1983–1988) i VIII (1989–1991) Rady Narodowej RP (kadencje).
Po 1 listopada 1989 został mianowany prezesem Najwyższej Izby Kontroli na uchodźstwie; zastąpił Franciszka Szystowskiego i doprowadził do likwidacji izby, kończąc kadencję 8 grudnia 1991. Zmarł w Londynie 24 czerwca 1997 i został pochowany na cmentarzu Gunnersbury w Londynie (Sq. J, gr. 317).