Stanisław Biega
Biografia
Stanisław Biega urodził się 5 września 1893 roku w Sanoku jako najstarszy syn Stanisława Jana Antoniego Biegi i Marii z Baumanów. Jego rodzina była aktywna w życiu społecznym; miał siostrę Jadwigę i brata Bolesława. Wychował się w Sanoku i uczęszczał do miejscowych szkół; w 1911 roku zdał egzamin dojrzałości w C.K. Gimnazjum Męskim w Sanoku. Rozpoczął studia na Politechnice Lwowskiej, kończąc pięć semestrów, równocześnie przechodząc szkolenie wojskowe w Polowych Drużynach Sokolich.
Wkrótce po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionu Wschodniego. Po jego rozwiązaniu dotarł do Kijowa i działał w Związku Walki Czynnej jako komendant obwodu kijowskiego. Następnie wstąpił do I Korpusu Polskiego gen. Józefa Dowbora-Muśnickiego. 1 grudnia 1917 roku wstąpił do Legii Oficerskiej, a w styczniu 1918 jako porucznik zgłosił się na ochotnika do załogi pociągu pancernego Związek Broni. 14 stycznia brał udział w ataku na stację Żłobin, a 21 stycznia w wyprawie pociągu pancernego na stację Czerwony Brzeg. Za czyny bojowe pod Bobrujskiem w lutym 1918 został odznaczony Krzyżem Srebrnym Virtuti Militari nr 8195; wówczas dziadek Stanisław Bauman przekazał mu także własny order Virtuti Militari.
Wojna polsko‑bolszewicka: po rozwiązaniu I Korpusu w maju 1918 dotarł do Krakowa, gdzie ze swoim dawnym dowódcą pociągu Związek Broni por. Stanisławem Małagowskim zorganizował nowy pociąg pancerny Śmiały. Wyruszyli na odsiecz Lwowa i później uczestniczyli w walkach na froncie litewsko‑białoruskim. W 1919 roku jako dowódca pociągu Śmiały Szeroki brał udział w działaniach pod Smorgoniem, Zalesiem, Mołodecznem i Starą Wilejską; po zakończeniu działań wrócił do obsługi Śmiałego i w lipcu 1919 kontynuował służbę w nim.
W latach 1919–1921 pełnił funkcje instruktora w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych Piechoty w Poznaniu, a następnie służył w batalionie maszynowym. W 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 62. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. W 1924 awansował na kapitana ze starszeństwem z 1 lipca 1923 roku. W 1925 po ukończeniu IV Kursu Doszkolenia Oficerów Saperów trafił do batalionu elektromechanicznego w Oficerskiej Szkole Inżynierii jako wychowawca. W 1927–1929 studiował w Wyższej Szkole Wojennej; dalej pełnił funkcje w Dowództwie Okręgu Korpusu X w Przemyślu i w 2. Brygadzie Saperów. W 1935 awansował na majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1935; w 1937 był zastępcą dowódcy 2 batalionu saperów kaniowskich w Puławach.
W 1938/1939 objął stanowisko I zastępcy dowódcy batalionu i w 1939 został związany z kampanią wrześniową; był przydzielony do sztabu Armii Poznań pod gen. Tadeusza Kutrzeby i brał udział w bitwie nad Bzurą. Po kapitulacji Warszawy trafił do niemieckiej niewoli i przebywał w Oflagu VI B Dössel (nr jeniecki 48988/IV A). Zginął 27 września 1944 podczas alianckiego nalotu i pochowany został na cmentarzu w Dösselu (obecnie Warburg).
Symboliczna inskrypcja pamięci Stanisława Biegi została umieszczona na grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwalatera PPRK-1-240).
Życie prywatne: W 1923 poślubił Irenę z domu Helbich. Mieli syna Stanisława (ur. 1925), który w 1944 walczył w Górach Świętokrzyskich, a następnie wyemigrował do Australii. Owdowiał po długiej chorobie żony w 1937. W 1938 poślubił Eugenię Żukowską, która była później osadzona w Ravensbrück (zmarła w 1990). Mieli syna Macieja (1939–1993). Bratankiem Stanisława był Bolesław Krzysztof Biega, powstaniec warszawski.