Piotr Burzyński

Prawnik i profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego
14.10.1819 19.04.1879 Sanok

Biografia

Piotr Burzyński urodził się w Sanoku 14 października 1819 i zmarł w Krakowie 19 kwietnia 1879. Był prawnikiem polskim i profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Po ukończeniu gimnazjum w Krakowie (1837) studiował prawo na UJ w latach 1837–1841. W 1844 obronił na tej uczelni doktorat praw (po pracy o stosunkach majątkowych między osobami różnokrajowymi, zawierających związek małżeński bez intercyzy).

Pracował jako urzędnik w Wydziale Finansowym Wolnego miasta Krakowa (1841–1845), podpisarz w sądzie w Chrzanowie (1845–1846), zastępca sędziego Trybunału Wielkiego Księstwa Krakowskiego (1846–1851). W 1851 podjął pracę na UJ w Katedrze Prawa Francuskiego; lata 1854–1860 spędził w Złoczowie jako podprokurator sądu. W 1860 powrócił na uczelnię, został profesorem i kierownikiem Katedry Prawa Polskiego i Francuskiego. Dwukrotnie pełnił funkcję dziekana Wydziału Prawa (1863/1864, 1869/1870).

Zajmował się prawem rodzinnym, prawem cywilnym francuskim oraz historią polskiego prawa cywilnego. Opracował pierwszą dużą syntezę polskiego prawa osobowego i rodzinnego (Prawo polskie prywatne, 1867–1871, 2 tomy). Zajmował się historią Katedr Prawa UJ, wykładał w języku polskim i zabiegał o obsadzanie stanowisk profesorów przez Polaków. Był autorem opracowania Wykład prawa cywilnego francuskiego (1852), które przez długi czas stanowiło jedyny polski podręcznik z tego przedmiotu. W latach 1863–1865 był jednym z redaktorów wydawnictw prawniczych UJ.

Niektóre inne prace: O uprawnieniu dzieci nieślubnych podług prawa polskiego (1875); O prawie bliższości w dawnej Polsce (1877); O decymach i narocznikach, tudzież o dziesięcinie monarszej w dawnej Polsce. Ustęp z dziejów gminy i skarbowości publicznej polskiej (1878).

Wśród jego uczniów byli m.in. Michał Bobrzyński i Kazimierz Chłędowski. W 1873 został członkiem czynnym AU, był również członkiem Towarzystwa Naukowego Krakowskiego. Był mężem Emilii Kopff, córki prawnika i sędziego Wiktora Kopffa, wnuczki Ambrożego Grabowskiego. Pochowany został na cmentarzu Rakowickim w Krakowie, kwatera Kh.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Opracował pierwszą dużą syntezę polskiego prawa osobowego i rodzinnego (Prawo polskie prywatne, 1867–1871, 2 tomy).
Wykład prawa cywilnego francuskiego (1852), przez długi czas jedyny polski podręcznik z tego przedmiotu.
Kierownik Katedry Prawa Polskiego i Francuskiego na UJ; dwukrotny dziekan Wydziału Prawa.
Redaktor wydawnictw prawniczych UJ (1863–1865); członek Akademii Umiejętności i Towarzystwa Naukowego Krakowskiego.

Ciekawostki

Był żonaty z Emilią Kopff, córką prawnika i sędziego Wiktora Kopffa, wnuczki Ambrożego Grabowskiego.
Pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie, kwatera Kh.
Wspierał wykładanie prawa w języku polskim na UJ i dbał o obsadzanie stanowisk profesorów Polakami.

Udostępnij