Orest Lenczyk
Biografia
Orest Lenczyk urodził się 28 grudnia 1942 r. w Sanoku w rodzinie nauczycieli; jego rodzice Nestor i Zofia Lenczykowie pochodzili ze Lwowa, gdzie studiowali matematykę na Uniwersytecie Lwowskim. Po przeprowadzce do Sanoka oboje byli nauczycielami; Nestor uczył matematyki, fizyki i astronomii w Prywatnym Gimnazjum Żeńskim im. Emilii Plater. Ponadto ukończył konserwatorium muzyczne w klasie skrzypiec i grał koncerty w Filharmonii Rzeszowskiej. W 1961 roku Orest Lenczyk ukończył Liceum Ogólnokształcące Męskie w Sanoku.
Ukończył przygotowanie pedagogiczne w Studium Nauczycielskim Wychowania Fizycznego w Gdańsku-Oliwie, a w latach 1964–1968 studiował na Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego we Wrocławiu, uzyskując tytuł magistra za pracę pt. Wydolność 8–18 letniej młodzieży podczas obozu harcerskiego (promotorem był Bolesław Buła).
Karierę piłkarską rozpoczął w Sanoczance Sanok, która pod koniec 1960 przekształciła się w Stal Sanok. Grał głównie na pozycji lewego pomocnika; zakończył karierę z powodu kontuzji kolana. Następnie reprezentował barwy Stomilu Poznań, Ślęzy Wrocław i Moto Jelcza Oława.
W latach 70. rozpoczął pracę trenerską. W pierwszym sezonie 1970/1971 awansował z Karpatami Krosno do klasy międzywojewódzkiej. W Sezonie 1974/1975 był II trenerem w Stali Mielec, a następnie prowadził Siarkę Tarnobrzeg. Od 1977/1978 doprowadził Wisłę Kraków do pierwszego tytułu mistrza Polski od 1950 r. Później prowadził m.in. Ruch Chorzów, Śląsk Wrocław, GKS Bełchatów i Zagłębie Lubin, osiągając liczne sukcesy na krajowym podium oraz w europejskich pucharach. W 2012 ze Śląskiem Wrocław zdobył mistrzostwo Polski, a w 2011 klub ten zakończył sezon jako wicemistrz Polski. Zmarł 11 czerwca 2024 r. w Krakowie; pochowany 15 czerwca na cmentarzu Bielany.
Współpracował z dr. Jerzym Wielkoszyńskim i prowadził drużyny przygotowywane do sezonów w ośrodku SPF w Spale. Przez wiele lat był aktywnym działaczem PZPN, pełniąc m.in. funkcje w zarządzie i wiceprzewodniczącego Wydziału Szkolenia.