Marceli Rafał Denkiewicz
Biografia
Marceli Denkiewicz urodził się 24 października 1846 w Sanoku jako syn Jana Denkiewicza i Wiktorii z domu Turczyńskiej. Był uczestnikiem powstania styczniowego w 1863 roku, służył jako szeregowiec w oddziale Marcina Borelowskiego Lelewel i brał udział w bitwach pod Panasówką 3 września 1863 oraz na Sowiej Górze pod Batorzem 6 września 1863.
Po zakończeniu powstania zajmował się działalnością gospodarczą i publiczną. Został restauratorem w Sanoku, prowadził restaurację zakopiańską i zamieszkał w mieście. Uchwałą Rady Miejskiej w Sanoku z 18 kwietnia 1907 przychylnie rozpatrzono jego wniosek o koncesję na wyszynk wina, kawy, herbaty i czekolady. W Sanoku prowadził restaurację zakopiańską; w związku z tym zarzucano mu otwarcie po przekroczeniu godziny policyjnej, rozpijanie młodzieży gimnazjalnej oraz pobicie klienta.
Po zniesieniu propinacji w Galicji i planowanym na 1911 wejściu w życie ustawy o koncesjach szynkarskich otrzymał w Sanoku jesienią 1910 obietnicę nadania koncesji na wyszynk uboczny, tj. restaurację. Według stanu z 1912 restauracja w Sanoku figurowała pod nazwiskiem Marii Denkiewicz. Marceli Denkiewicz udzielał się w życiu politycznym miasta.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w latach 20. II Rzeczypospolitej został awansowany na stopień podporucznika Wojska Polskiego. Jako wdowiec poślubił Annę Dudziak w dniu 10 lutego 1907; Anna zmarła 31 sierpnia 1920 w Sanoku. Przez ostatnie osiem lat życia był żonaty ze Stefanią z domu Dziewota. Zmarł 13 grudnia 1928 w Sanoku w wieku 83 lat i został pochowany 15 grudnia 1928 na cmentarzu w Sanoku. Stefania Denkiewicz zmarła 2 lipca 1936.