Kornel Karol Heinrich
Biografia
Kornel Karol Heinrich urodził się 17 września 1833 w Sanoku. Był synem Józefa Heinricha, cechmistrz piekarzy w Sanoku, i Julianny z domu Hubrich. Po ukończeniu gimnazjum we Lwowie kontynuował studia na Akademii Technicznej (późniejsza Politechnika Lwowska) w latach 1850–1854.
Wstąpił do służby państwowej Cesarstwa Austrii (od 1867 Austro-Węgier) w okresie zaboru austriackiego. Od około 1854 jako praktykant budowniczy pracował w Krajowej Dyrekcji Budowniczej we Lwowie, następnie od około 1855 w tym charakterze był przydzielony inżynierowi w Sanoku. Od około 1856 był elewem budowniczym w urzędzie c. k. cyrykułu sanockiego u boku inżyniera Mathiasa Rissa. Od około 1863 był elewem budowniczym w urzędzie powiatu lwowskiego, przy inż. Antonie Möserze. Od około 1866 był elewem budowniczym w urzędzie powiatu przemyślańskiego.
Po wprowadzonej nowej organizacji państwowej służby budownictwa od 1 kwietnia 1868 był adjunktem budowniczym II klasy w Departamencie Budownictwa C. K. Namiestnictwa we Lwowie, po utworzeniu autonomii galicyjskiej i wprowadzeniu polskiego nazewnictwa (1869) w Oddziale Technicznym C. K. Namiestnictwa. Około 1870 został mianowany adjunktem budowniczym I klasy i od tego czasu pracował w oddziale budowniczym starostwa c. k. powiatu sanockiego (pełniąc to stanowisko 1 kwietnia 1871 został mianowany komisarzem dla wypróbowania i nadzorowania kotłów parowych dla powiatów sanockiego, lisckiego), na przełomie 1871/1872 mianowany inżynierem tamże. Od około 1872 ponownie pracował w Oddziale Technicznym C. K. Namiestnictwa, gdzie początkowo był inżynierem II klasy, od około 1873 inżynierem, od około 1875 nadinżynierem, od około 1885 do końca życia pracował z tytułem radcy budownictwa.
Specjalizował się w budowie dróg i mostów na terenie Galicji, mających znaczenie w zakresie militarnym. Wykonywał plany oraz kierował budowami dróg (Żmigród-Grab, Dolina-Wyszkowo, Halicz-Siwka), a także mostu na Wisłoce pod Pustynią, na Łomnicy pod Załukwią, na Sanie pod Sanokiem i Leżachowie koło Sieniawy, na Wisłoku pod Żarnową, Zaborowie i Tryńczą, na Dniestrze pod Żydaczowem, w rodzinnym Sanoku nadzorował budowę pierwotnego Mostu Olchowieckiego w 1887; po wybuchu II wojny światowej most został wysadzony 9 września 1939 przez wycofujących się żołnierzy polskich.
W 1887 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Franciszka Józefa. Zmarł 3 lutego 1888 podczas pobytu u rodziny w Sanoku i został pochowany w rodzinnym grobowcu na cmentarzu przy ul. Jana Matejki w Sanoku.