Juliusz Katz-Suchy
Biografia
Juliusz Katz-Suchy urodził się 28 stycznia 1912 w Sanoku w rodzinie żydowskiej jako syn Szulima Katza i Rochmy z domu Erlich. Jego młodzieńcze lata były związane z ruchem komunistycznym: był członkiem Ha-Szomer Ha-Cair (1927–1929), a w 1928 wstąpił do Komunistycznego Związku Młodzieży Zachodniej Ukrainy (KZMZU).
W latach 30. wstąpił do Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy. Używał pseudonimów: Czerwiec, Kobieła, Juliusz Kowalski, Ksawer, Marek Suchy, ten ostatni stał się częścią jego nazwiska. Jako student prawa na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie został aresztowany po zajściach i osadzony w Berezie Kartuskiej w kwietniu 1936 roku.
Okres II wojny światowej spędził w Wielkiej Brytanii, pracował w fabryce i jako korespondent prasowy, a następnie w reprezentującej rząd lubelsko-warszawski Ambasadzie RP w Londynie. W 1946 wrócił do Polski i wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej. Był stałym delegatem Polski przy ONZ w Nowym Jorku (1947–1951) i ambasadorem w Indiach (1957–1962). Kierował również Polskim Instytutem Spraw Międzynarodowych (1951–1957) i wykładał historię dyplomacji na Uniwersytecie Warszawskim; obronił doktorat w Szkole Głównej Służby Zagranicznej i został profesorem tej uczelni, a także profesorem nadzwyczajnym na Wydziale Dziennikarstwa i Wydziale Prawa UW.
W 1969 po antysemickiej nagonce, będącej następstwem wydarzeń marcowych, wyemigrował do Danii i zamieszkał w Aarhus, gdzie zmarł 27 października 1971 roku. Został pochowany na cmentarzu żydowskim w Kopenhadze. Żoną była Elisabeth z domu Nenkes (1912–1989), z którą miał dwie córki: Erykę i Barbarę.