Jan Emilian Bezucha
Biografia
Jan Emilian Bezucha urodził się 9 marca 1908 roku w Sanoku jako syn Augusta Bezuchy i Amalii z domu Obmińskiej. Był jednym z dziesięciorga dzieci i wraz z bratem Zygmuntem uprawiał tenis.
W okresie edukacji studiował prawo na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, a po roku kontynuował je na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i ukończył je w 1937. Równocześnie pracował w Urzędzie Skarbowym w Sanoku i Krośnie, a po zakończeniu studiów był zatrudniony w Urzędzie Akcyz i Monopolów w Sanoku, następnie od 15 lipca 1938 do 27 sierpnia 1939 w Banku Gospodarstwa Krajowego w Warszawie.
Po wybuchu II wojny światowej został zmobilizowany do macierzystego 22. pułku artylerii lekkiej i brał udział w kampanii wrześniowej. Pod okupacją niemiecką zamieszkał w Krakowie, gdzie od lutego do czerwca 1941 był zatrudniony w przedsiębiorstwie Mitropa. Od października 1940 działał w podziemnej organizacji Związek Zbrojny Obrońców Ojczyzny, działając pod pseudonimem August Kruk. 26 sierpnia 1941 został aresztowany przez Gestapo, torturowany w Montelupich i 10 stycznia 1942 osadzony w obozie Auschwitz-Birkenau (numer obozowy 25452). W obozie przebywał do 20 października 1944, a następnie przeniesiony został do obozu Leitmeritz (numer obozowy 37393), z którego zbiegł w maju 1945. Po wojnie powrócił do Sanoka.
Związał się z przemysłem naftowym: od 21 października 1945 był kierownikiem oddziału prawnego w Zjednoczeniu Przemysłu Naftowego i Gazu Ziemnego Sektor Kopalń Sanok, następnie kierownikiem administracyjno-finansowym Biura Rejonowego Dyrekcji Kopalnictwa Naftowego w Krośnie z siedzibą w Sanoku (1948–1949), wicedyrektorem finansowo-administracyjnym w Sanockim Kopalnictwie Naftowym (1949–1956), kierownikiem Działu Inwestycyjnego w Sanockim Przedsiębiorstwie Kopalnictwa Naftowego (1956–1964) oraz radcą prawnym Przedsiębiorstwa Kopalnictwa Gazu Ziemnego – Zakład Exploatacji Sanok (około 1964–1984). Działał także w Związku Zawodowym Pracowników Przemysłu Naftowego.
Angażował się społecznie, przed wojną należał do Akademickiego Koła Ziemi Sanockiej w Krakowie oraz Towarzystwa Szkoły Ludowej; był członkiem sanockiego koła Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego. Po 1945 działał w ruchu kombatanckim, m.in. w Towarzystwie Przyjaciół Żołnierza (późniejsza Liga Przyjaciół Żołnierza) i ZBoWiD, pełniąc funkcje organizacyjne i społeczne, m.in. prowadząc oddział sanocki i współuczestnicząc w odbudowie Domu Żołnierza Polskiego oraz utworzeniu Sanockiego Domu Kultury. Był również zaangażowany w sprawy lokalu przy Placach i ulicach Sanoka oraz w działaniach na rzecz upamiętniania historii wojennej regionu.
W 1982 był członkiem komisji historycznej koła ZBoWiD w Sanoku. Był bezpartyjny. Zmarł 26 lipca 1992 roku w Sanoku i został pochowany na cmentarzu przy ul. Rymanowskiej wraz z rodziną; żona Janina Domańska (1917–2008) również została pochowana w tym grobie.