Eugeniusz Czerepaniak

Pracownik przemysłu naftowego i działacz sportowy
01.01.1921 25.05.2016 Sanok

Biografia

Urodził się 1 stycznia 1921 w Sanoku jako syn Jana Czerepaniaka. W okresie II Rzeczypospolitej zamieszkiwał najpierw w Poznaniu, a od 1935 r. w Wolnym Mieście Gdańsk, gdzie ojciec pracował w urzędzie Komisarza Generalnego RP.

W Poznaniu rozpoczął uprawianie tenisa stołowego, a po przeprowadzce kontynuował w klubie GKS Gedania Gdańsk. Po wybuchu wojny przebywał w Gdyni i brał udział w obronie miasta; następnie został wywieziony do Generalnego Gubernatorstwa. W listopadzie 1939 powrócił do Sanoka, gdzie w 1940 podjął pracę w Towarzystwie Naftowym. Był żołnierzem Armii Krajowej.

Po zakończeniu wojny Czerepaniak pracował w Sanockim Zakładzie Górnictwa Nafty i Gazu. Angażował się w życie kulturalne, występował okazjonalnie w programach scenicznych. Kontynuował grę w tenisa stołowego i tenis ziemny, był inicjatorem budowy kortów tenisowych w Sanoku (1953) oraz kierował sekcją tenisa w KS Związkowiec Sanok (1950).

W latach 1957–1963 był prezesem sekcji tenisowej klubu Sanoczanka Sanok (później Stal Sanok), a później łączył grę w tenisa ziemnego i tenis stołowy. Był trenerem w Sanockim Klubie Tenisowym, sędzią tenisowym od 1955 oraz aktywnym działaczem sportowym. W 1976 został przewodniczącym okręgowego związku tenisa ziemnego w Sanoku; od 1985 pełnił funkcję wiceprezesa ds. sportowych SKT.

Był także współzałożycielem Spółdzielni Mieszkaniowej w Sanoku i otrzymał nominacje i odznaczenia sportowe. Zmarł 25 maja 2016, a urna z prochami spoczęła w grobowcu rodziny Słuszkiewicz w Sanoku.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Zainicjował budowę kortów tenisowych w Sanoku (1953).
Był prezesem sekcji tenisowej klubu Sanoczanka Sanok (1957–1963).
Przewodniczący okręgowego związku tenisa ziemnego w Sanoku (1976).
Wiceprezes ds. sportowych Sanockiego Klubu Tenisowego (od 1985).
Sędzia tenisowy, okręgowy od 1955, później związkowy.

Ciekawostki

Był żołnierzem Armii Krajowej.
W 2002 jako kombatant otrzymał nominację na stopień podporucznika.
Urna z jego prochami spoczęła w grobowcu rodziny Słuszkiewicz w Sanoku (4 czerwca 2016).

Udostępnij