Danuta Maria Kaczorowska
Biografia
Danuta Maria Kaczorowska urodziła się 17 lipca 1914 w Olchowcach pod Sanokiem. Była córką lekarza Stanisława Domańskiego (1888–1970) i Janiny Honoraty z domu Nowak (1891–1977).
W 1932 ukończyła Gimnazjum Żeńskie im. Emilii Plater w Sanoku. W latach 30. podjęła studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. 4 września 1937 wyszła za mąż za lekarza dr Bolesława Kaczorowskiego z Krakowa i od IV roku kontynuowała naukę w Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1939 przerwała naukę na skutek wybuchu II wojny światowej i została w rodzinnych Sanoku; po powrocie męża do miasta w styczniu 1940 wspólnie prowadziła praktykę lekarską.
Podczas okupacji niemieckiej w domu uzyskiwali schronienie uciekinierzy wojennni, a także kwaterowali Niemcy. Danuta Kaczorowska potajemnie prowadziła kursy pierwszej pomocy dla dziewcząt, a także wspierała osoby udające się przez Sanok celem przekroczenia granicy z Węgrami. Podczas wojny urodziła dwoje dzieci: Martę Wiktorię (ur. 1941) i Marka.
Po wojnie podjęła przerwane studia i uzyskała dyplom lekarski na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1946. Następnie zamieszkała w Rzeszowie, gdzie mąż został ordynatorem oddziału ginekologicznego, a ona w tej placówce odbywała staż i prowadziła laboratorium analityczne. Następnie otrzymała zadanie zorganizowania i kierownictwa oddziału dziecięcego w Szpitalu Wojewódzkim w Rzeszowie. Pracowała tam od 1947 do 1950. Po przeniesieniu do Iwonicza-Zdroju pracowała w tamtejszej przychodni i w sanatorium dziecięcym „Zofiówka”, udzielała się społecznie oraz podjęła studia specjalistyczne w dziedzinie pediatrii. W uzdrowisku pracowała od 1950 do 1957. Ukończyła specjalizację I i II stopnia w dziedzinie pediatrii. Na propozycję wojewódzkiego konsultanta medycznego prof. Jana Stefana Raszkaw w 1957 przyjęła pracę w oddziale dziecięcym Szpitala Powiatowego w Sanoku, początkowo jako jeden z dwóch lekarzy pediatrów (drugim był Hański). Sprawowała stanowisko ordynatora oddziału dziecięcego w Sanoku od 1957 do 1975, a od 1976 do 1977 lub 1978 jako pełniąca obowiązki. Po odejściu z pracy nadal była zaangażowana w ochronie zdrowia, pracując w poradni Higieny Szkolnej (1978–1993) i na stanowisku kierownika Poradni Medycyny Szkolnej w Sanoku, wspierając organizację przedszkoli i żłobków. Jako nauczycielka niepełnozatrudniona wykładała w Liceum Medycznym w Sanoku.
Działała w związku służby zdrowia. Prowadziła wykłady w ramach Uniwersytetu Ludowego. Była aktywistką Ligi Kobiet Polskich, członkiem zarządu LKP. Należała do Stronnictwa Demokratycznego, pełniła funkcję przewodniczącej Powiatowego Komitetu SD w Sanoku, na I Wojewódzkim Zjeździe Delegatów SD w Krośnie uzyskała mandat na XI Kongres SD. Była radną Miejskiej Rady Narodowej w Sanoku kadencji 1961–1965. Na przełomie lat 60. i 70. była także radną Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie, w 1969 kandydowała z ramienia Frontu Jedności Narodu.
W okresie PRL zamieszkiwała przy ul. Kazimierza Wielkiego 8 w Sanoku. Na emeryturze zamieszkała wraz z córką w Szczecinie. Była autorką wspomnień, w tym zatytułowanych Wspomnienia o moim ojcu doktorze Stanisławie Domańskim.
Zmarła 17 czerwca 2017 w Szczecinie w wieku 103 lat, została pochowana w grobowcu rodzinnym Domańskich, Kaczorowskich i Bezuchów na Cmentarzu Centralnym w Sanoku 23 czerwca 2017, gdzie wcześniej spoczęli jej rodzice, mąż dr Bolesław Kaczorowski (1908–1995) oraz siostry Irena i Janina z mężem.
Odznaczenia i wyróżnienia: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Odznaka Zasłużony Pracownik Służby Zdrowia, Odznaka Zasłużony Bieszczadom (1987), Medal 50-lecia Stronnictwa Demokratycznego (1988), Jubileuszowy Adres (1984).