Bronisław Filipczak
Biografia
Bronisław Filipczak urodził się 28 października 1877 w Sanoku jako syn Michała Filipczaka i Franciszki z Michoniów. Wychował się w rodzinie zamieszkującej przy ówczesnej ulicy Andrzeja Potockiego, gdzie ojciec prowadził warsztat.
W 1898 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum Męskim w Sanoku. W 1903 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie i uzyskał tytuł magistra. Po studiach pracował jako notariusz w Sanoku, Lesku, Baligrodzie i Dolinie, a później w Tarnopolu i innych miejscach w II Rzeczypospolitej, po czym odbył służbę wojskową i w czasie I wojny światowej był w niewoli rosyjskiej w Carynie.
Po odzyskaniu niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Awansował do stopnia podporucznika; służył w 6. pułku Strzelców Podhalańskich oraz pracował w służbie notarialnej II Rzeczypospolitej w Brzozowie, Dubiecku i Tarnopolu przy ulicy 3 Maja 6.
Podczas II wojny światowej przebywał we Lwowie (1939–1941) i Tarnopolu (do 1944). Po wojnie powrócił do Sanoka; 11 października 1945 mianowany notariuszem w Sanoku; w 1948 przeszedł na stan spoczynku; potem pracował w Urzędzie Likwidacyjnym i w Muzeum Historycznym w Sanoku, zawodowo do 1958 roku.
Przez całe życie rozwijał pasję muzyczną i umiejętności w tej dziedzinie. Samodzielnie nauczył się gry na kilku instrumentach. W młodości działał w chórze i orkiestrze szkolnej, a podczas studiów założył chór akademicki we Lwowie. Założył orkiestrę jeniecką w niewoli rosyjskiej w Carynie. Później tworzył chóry, orkiestry i teatry w miejscach pracy (do 1938 założył 10 chórów, 3 orkiestry, 2 teatry) w Lesku, Baligrodzie, Brzozowie, Dubiecku i Sanoku, Zagórzu i Zarszynie (pod nazwą „Lutnia”). Był prezesem Towarzystwa Przyjaciół Muzyki w Tarnopolu; w Sanoku prowadził chór przy Powiatowym Domu Kultury. Jako dyrygent brał udział w zjazdach śpiewaczych w 1911 i 1936; komponował pieśni religijne i świeckie, wykonywane w Sanoku i okolicach. Od 1945 do 1946 kierował chorem gimnazjalnym, a w 1948 założył Towarzystwo Muzyczne. W latach 60. był uznawany za nestora amatorskiego ruchu śpiewaczego na Rzeszowszczyźnie; w 1966 odznaczono go Złotą odznaką I stopnia z wieńcem laurowym.
Po zakończeniu II wojny światowej w 1946 zaangażował się w próbę reaktywowania sanockiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Był również kolekcjonerem pamiątek, które przekazał Archiwum Wojewódzkiego Domu Kultury w Rzeszowie. Zmarł 25 sierpnia 1973 w Sanoku; został pochowany w grobowcu rodziny Lipińskich na cmentarzu przy ul. Rymanowskiej.
28 października 1905 poślubił Walentynę Lipińską; ich dziećmi byli Zygmunt (ur. 1907), Zofia i Mieczysław.