Andrzej Kusy
Biografia
Andrzej Kusy (ur. 11 lipca 1942 w Sanoku, zmarł 3 czerwca 1999) był polskim inżynierem elektroniki, specjalistą w dziedzinie fizyki materii skondensowanej i zjawisk transportowych. Był profesorem nauk technicznych i nauczyciel akademicki Politechniki Rzeszowskiej (PRz).
Był synem wykładowcy wychowania technicznego na Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i nauczycielki języka polskiego w szkole podstawowej. Ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. ks. Stanisława Konarskiego w Rzeszowie; uczył się także w klasie akordeonu w Szkole Muzycznej w Rzeszowie. Jako uczeń liceum zajął VI miejsce podczas mistrzostw Polski w łyżwiarstwie szybkim. Ukończył studia na Wydziale Elektroniki Politechniki Gdańskiej.
W 1966 rozpoczął pracę naukową, przyjmując asystenturę w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Rzeszowie (obecnie Politechnika Rzeszowska). W 1972 uzyskał doktorat za pracę Struktura i własności rezystywnych warstw grubych na bazie palladu i srebra. W 1975/1976 odbył staż podoktorski pod kierunkiem Roberta W. Vesta na Uniwersytecie Purdue. Stopień doktora habilitowanego nauk technicznych uzyskał na podstawie rozprawy Struktura, mechanizm przewodnictwa oraz szumy 1/f rezystywnych warstw grubych decyzją Rady Wydziału Elektroniki Politechniki Warszawskiej w 1979. W 1982 brał udział w badaniach grupy F. N. Hoogego nad szumami 1/f na Uniwersytecie Technicznym w Eindhoven. 14 stycznia 1992 otrzymał tytuł naukowy profesora w dziedzinie nauk technicznych. W 1996/1997 ponownie przebywał na Uniwersytecie Purdue współpracując z Supriyo Datta.
W latach 1981–1982 był pracownikiem Zakładu Układów Elektronicznych PRz, wydzielonego w 1981 z Zakładu Elektroniki i Automatyki, pod kierownictwem Jerzego Potenckiego. Prowadził badania nad szumami na potrzeby opracowania przez ten zespół elektronicznych przekaźników spadku napięcia w technologii grubowarstwowej, które trafiły na wyposażenie samolotów Mewa, wytwarzanych na licencji amerykańskiej w PZL Mielec. W 1982 doprowadził do wyodrębnienia się z Zakładu Układów Elektronicznych Zakładu Podstaw Elektroniki (od 1992 Katedry) i objął funkcję jego kierownika, którą sprawował do śmierci.
W latach 1984–1987 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Elektrycznego PRz do spraw dydaktyki i wychowania, w latach 1987–1990 był prezesem uczelnianego klubu Akademickiego Związku Sportowego, a w latach 1990–1993 – prorektorem PRz do spraw współpracy z zagranicą. W maju 1993 kandydował bez powodzenia na rektora PRz, przegrywając wybory stosunkiem głosów elektorów 20:35.
Od momentu zatrudnienia uczestniczył w pracach badawczych z zakresu mechanizmów transportu ładunku elektrycznego i szumów w elementach układów elektronicznych, określenia sieci zastępczej dla warstw RuO2-szkło, opracowania technologii past palladowo-srebrnych przewodzących i rezystywnych, opracowania technologii past wysokostabilnych i niskoszumowych, badania zjawisk określających mechanizm przewodnictwa oraz szumów w systemach heterogenicznych i przyrządach półprzewodnikowych, modelowania systemów heterogenicznych. W ostatnich latach życia koncentrował się na zagadnieniach związanych z opisem mezoskopowych właściwości transportowych materiałów i elementów elektronicznych ze szczególnym uwzględnieniem materiałów o strukturze nieuporządkowanej. Był promotorem pięciu rozpraw doktorskich.
W marcu 1999 wystąpił z referatem na jubileuszowym zjeździe Amerykańskiego Towarzystwa Fizycznego w Atlancie. 3 czerwca 1999 zginął w wypadku samochodowym. Dzień przed śmiercią spędził na opracowywaniu ostatecznej wersji artykułu dla Physical Review Letters i referatu na międzynarodową konferencję naukową poświęconą zjawiskom transportowym w Hamburgu. Został pochowany na cmentarzu komunalnym Wilkowyja w Rzeszowie. Został uhonorowany Nagrodą Zarządu Miasta Rzeszowa I stopnia w dziedzinie nauki i techniki za rok 1999 ze szczególnym uwzględnieniem wkładu w teoretyczne podstawy elektroniki.